Menu

Wist u het (nog)?

Oude herinneringen over de Walewyc (6)

Er was een tijd dat iedereen nog luisterde naar Radio Veronica in plaats van Hilversum 3. Brommer rijden mocht nog zonder helm. Telefoneren kon alleen op vaste toestellen, die een hoorn hadden met een opgekruld snoer eraan vast. Op feestjes stonden glazen gevuld met sigaretten en sigaren klaar voor alle gasten. Oma maakte wekelijks haar beroemde koude schotel met halve hardgekookte eieren en asperges uit een potje. Muziek werd gedraaid op LP’s of singletjes, maar vooral op cassettebandjes. Die van TDK waren goed, die van Sony ook, dat wist iedereen. Al het huiswerk werd nog opgeschreven in een eigen agenda, die week na week ook werd volgeplakt met plaatjes uit de Hitkrant. Helemaal vooraan zat de onmisbare geodriehoek, net achter het lesrooster, veilig ingeklemd tussen twee omgevouwen bladzijdes.

Voor wie deze woorden herkenbaar zijn? Dat zullen mensen van minstens 50 jaar oud zijn. Ook deze leeftijdsgroep zat destijds op de Walewyc. Of, daarvoor nog, op de Maria Koningin-Ulo.

Het is deze oude tijd van de Walewyc waar deze herinnering over gaat. De Walewyc werd in de jaren ’60, ’70 en ’80 ook wel  ‘De school van juffrouw Hendriks’ genoemd. Zij was decennia lang directrice van de school. Ze was ongehuwd, klein van gestalte, maar had met de jaren een reputatie opgebouwd als ware ze een majoor in uniform was. Traditionele normen en waarden stonden hoog in haar vaandel. Dat maakte de Walewyc in de ogen van velen een ‘strenge’ school. Ruim voor aanvang van de lessen stond ze al bij de ingang van de school. Haar ogen priemend gericht op de deuropening. Alle meisjes moesten langs haar heen voor ze echt binnen waren. Wie wat al te enthousiast, druk of gewoon gezellig energiek het gebouw betrad, werd steevast teruggeroepen door juffrouw Hendriks. Eén vermanend woord was genoeg om haar onomstreden autoriteit te bevestigen. En oh wee, de meisjes die de school durfden binnen te gaan met een lange broek aan. Op de school van juffrouw Hendriks droegen meisjes nog rokken. Van de juiste lengte uiteraard.

Ook toen jongens voor de Walewyc mochten kiezen bleef de positie van juffrouw Hendriks onaantastbaar. Een van die pubers heeft ooit het lef gehad om op de binnenkant van een toiletdeur te schrijven: “Lekker neuken met juffrouw Hendriks.” Toen conciërge Ton van Wanrooij haar hierop attendeerde, kwam ze zelf meteen poolshoogte nemen. Al lezende verblikte of verbloosde ze niet. Uiterst kalm zei ze toen: “Met juffrouw Hendriks wordt niet geneukt. Punt uit!”

Ton de Groot  

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Wist u het (nog)?

Oude herinneringen over de Walewyc (5)

In honderden, neen, duizenden, huizen is het in de afgelopen 80 jaar feest geweest in deze periode van het jaar. Niks kerkelijke feestdagen, of eigen verjaardagen, of zoveel jaar getrouwd. Alles draaide in de maand juni om het slagen voor het eindexamen van de middelbare school. De vrouwelijke senioren in de huidige samenleving, oud-leerlingen van de Theresia-ULO, deden nog mondeling eindexamen voor alle vakken. Een paar decennia later, onze school heette toen Maria Koningin-ULO, werd het examen schriftelijk afgenomen. Schoolexamens bestonden nog niet.

Hoe anders is het vanaf de invoering van de Mammoetwet in 1966 gegaan. Vanaf dat moment heette onze school Walewyc-mavo. Alle leerlingen, ook jongens, maakten voortaan eerst ook schoolexamens. Niet meer voor alle vakken, maar voor een gekozen vakkenpakket. Dat cijfer werd dan gemiddeld met het zogenaamd examencijfer. Jarenlang hamerden de docenten erop dat leerlingen moesten proberen zo hoog mogelijke schoolexamencijfers te halen. Daarmee konden dan tegenvallende examens gecompenseerd worden. In de jaren ’90 van de vorige eeuw was er nog een extra vluchtroute om zakken te voorkomen. Leerlingen konden voor sommige vakken examen doen op C-niveau. Minimaal 3 vakken moesten wel op het hoogste D-niveau gedaan worden.

Hoe anders, veel strenger, gaat het de laatste 20 jaar. Slagingspercentages bepalen mede het succes van de scholen. Hoe hoger de scores, des te beter dat een school aangeschreven staat. Wat dat betreft zit de Walewyc al vele jaren bij de koplopers.

In het schooljaar 2004/2005 haalde onze school zelfs de kranten met een slagingspercentage van 100%. Uitzonderlijk goed! Van de 114 leerlingen behaalden 112 in één keer het felbegeerde diploma. Twee leerlingen hadden een herexamen, waarvoor ze ook slaagden. Eén van de geslaagden in dat jaar was de huidige docent biologie, Jelle Fitters. Ieder jaar opnieuw motiveert hij zijn leerlingen door te refereren aan zijn fameuze examenjaar. En met succes, want de biologiecijfers op de Walewyc horen al jaren bij de top van Nederland.

Ton de Groot

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Wist u het (nog)?

Oude herinneringen over de Walewyc (4)

In de lessen van het vak Engels werd in de vierde klas het boekje “The Canterbury Tales” gelezen. De vaksectie Engels, aangevoerd door Machteld Ball, kreeg het bij de schoolleiding voor elkaar om jaarlijks een excursie naar Canterbury te maken met alle examenklaskandidaten. Voor velen een dag om nooit meer te vergeten. Voor dag en dauw werd er verzameld bij de school, want de bussen vertrokken al om 4 uur 's ochtends. Paspoorten werden al eerder opgehaald om er zeker van te zijn dat iedereen geldige reispapieren had om Groot-Brittannië binnen te mogen. Voor de meesten was het de eerste keer dat ze Engeland bezochten. Sommigen hadden op voorhand al Engelse ponden bij de bank geregeld, want stel je voor dat de pinautomaat daar het niet zou doen, of het pasje daar niet geldig bleek te zijn. Naast de theatervoorstelling van The Canterbury Tales stond ook altijd een rondgang door de aloude kathedraal op het programma. Niet het favorietste deel van de dag, maar ja, wel de beroemdste kerk van heel Groot-Brittannië. Die overslaan was geen optie.

Waar het alle leerlingen vooral om ging, is in alle jaren niet veranderd. Iedereen keek uit naar de uren vrij in dit pittoreske Engelse stadje. Alle begeleidende docenten zaten in een eeuwenoude pub The Old Buttermarket, in het hart van Canterbury. Voor het geval er iemand hulp nodig had of voor welke andere reden dan ook was het duidelijk voor de leeringen: “Daar zitten de docenten.” Centraal aanspreekpunt was uiteraard Machteld Ball. Wat genoot ze al die jaren van de leerlingen die even binnenwipten en verslag deden van hun ervaringen in Canterbury.

Voor wie nog wel eens terugdenkt aan die éne dag naar Engeland, met de bus en de boot, White Cliffs of Dover, vertrek en thuiskomst in het holst van de nacht, weet dan dat die unieke ervaring te danken is aan die markante juffrouw Engels, Machteld Ball. Helaas is ze enkele maanden geleden overleden.

Ton de Groot

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Wist u het (nog)?

Oude herinneringen over de Walewyc (3)

Het zal zo’n beetje begin jaren ’90 zijn geweest: Het uiltje deed zijn intrede op de Walewyc. Het waren de docenten Anton Groenendaal en Jan Poort die als eerste handig werden met een computer. Op brieven die aan leerlingen meegegeven werden over bijvoorbeeld huiswerk of studievaardigheden plaatsten zij ineens in de marge van zo’n brief een lampje of ander grappig tekentje. Leerlingen konden het zeer waarderen. Ook een uiltje, als teken van wijsheid, sierde zulke nieuwsbrieven.

Beeldend kunstenaar Otay maakte daarna zelfs een groot beeld van een uil op een stapel boeken, wat intussen al meer dan 25 jaar op het schoolplein staat. Eerst op de locatie Taxandriaweg , daarna bij het Vredesplein en sinds de laatste verhuizing op het schoolplein aan de Olympiaweg. Ontelbare foto’s van leerlingen en/of docenten bij het beeld zijn sindsdien gemaakt.

Maar bij die ene levensgrote uil is het niet gebleven. Ook onder leerlingen schuilen soms kunstzinnige kwaliteiten. Bram van Mierlo, wiens vader Hans een autospuiterij had, had zich de kunst van air-brush schilderen eigen gemaakt. Hij maakte als 16-jarige al prachtige afbeeldingen die motoren en auto’s sierden. Als cadeau aan de school maakte hij een schitterende air-brush-uil. En net als het beeld ging ook deze uil mee van de ene locatie naar de andere. Ook nu heeft deze uil weer een prachtige plek gekregen in het zogenaamde Open-Leer-Centrum op de begane grond van de Walewyc. Misschien een ideetje om met andere oud-leerlingen die foto van vroeger bij de ene of de andere uil nog eens te herhalen?

Ton de Groot

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Wist u het (nog)?

Oude herinneringen over de Walewyc (2)

Geert Aarts en Nico van Hest. Twee bekende docenten vanuit de Walewyc-historie. De een gaf wiskunde, de ander lichamelijke opvoeding. Samen kwamen ze iedere dag op de racefiets naar school. Aarts vanuit Riel, 21 kilometer, Van Hest moest nog een kilometer of 5 verder, vanuit Alphen. Heen en weer hebben beiden tussen thuis en school een paar keer in afstand de wereld rondgefietst. Toch is het niet hun fietsverleden waar hier een herinnering aan wordt opgehaald.

In 1997 werd voor de laatste keer in de geschiedenis van ons land de Elfstedentocht geschaatst. Wie deden daaraan mee? Aarts en Van Hest. Met al dat fietsen hadden de beide docenten natuurlijk al een conditie van jewelste, maar allebei waren ze ook meer dan verdienstelijke schaatsers, lange-afstandschaatsers wel te verstaan. En ook nog eens pure natuurijsliefhebbers. Wat is er dan mooier dan meedoen met die Elfstedentocht? Vanzelfsprekend kregen ze op vrijdag al vrij om naar het noorden af te reizen. Op zaterdag 4 januari haalden ze beiden probleemloos hun Elfstedenkruisje, ter bewijs dat ze de tocht goed en binnen de tijd hadden volbracht. Maandag stonden ze weer voor de klas alsof er niets gebeurd was: Aarts met wiskunde en Van Hest in de gymzaal. Wat een kanjers!

Ton de Groot

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Wist u het (nog)?

Oude herinneringen over de Walewyc

Eind jaren ’80, begin jaren ’90 gingen alle derdeklassers een week op zeilkamp in het pittoreske Broek in Waterland. Uitgerekend tijdens een vaartochtje naar het nabijgelegen Monnikendam deed zich iets bijzonders voor. Koningin Beatrix bracht net dié dag een bezoek aan dit plaatsje in het merengebied van Noord-Holland.

Dat was een mooie aanleiding om een koninklijke vlootschouw te organiseren. Alle 16 boten werden, keurig gepoetst, zij aan zij aan de kade gelegd. In iedere boot een stuk of 6 leerlingen van de Walewyc met hun zeilinstructeur. Allemaal opgelaten van de spanning, en ook een beetje zenuwachtig, want precies wanneer Koningin Beatrix langs een schip zou lopen, moesten de leerlingen het fokzeil laten zakken.

Maar de Koningin liep niet alleen maar kijkend en genietend van het schouwspel langs. Bij de eerste de beste boot vroeg ze al aan onze bemanning: “Waar komen jullie vandaan?”. Met z’n allen tegelijk riepen ze: “Uit Waalwijk!”. Met verschillende leerlingen maakte ze toen ook nog een persoonlijk praatje. “Keigaaf!”,  zouden ze later thuis tegen hun ouders zeggen.

Een foto met verslag van deze vlootschouw kwam een week later in regionale kranten van Noord-Holland en in onze lokale weekbladen te staan. Heeft iemand dit krantenbericht uitgeknipt en bewaard?

Ton de Groot

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Het jublieumboek is te koop!

Bij deze reünie hoort natuurlijk ook een jubileumboek. Dit boek vertelt het verhaal van de Walewyc van de afgelopen 80 jaar vanuit verschillende perspectieven. Oud-leerlingen, oud-medewerkers en huidige medewerkers komen aan het woord. Een groot plezier om te mogen lezen.

Bij uw inschrijving kunt u ervoor kiezen dit boek erbij te doen. Het boek krijgt u dan op 29 juni overhandigd. Als u liever het boek eerder binnen heeft, kunt u het boek ook kopen bij The Read Shop in De Els in Waalwijk. 

Veel plezier met lezen!

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________